തങ്കക്കിനാവിന്റെ തംബുരു മീട്ടിയെന്
സങ്കല്പ തീരത്തു നിന്നെയും കാത്തു ഞാന്
നില്ക്കയാണിപ്പൊഴും നിന് സ്വനം കേള്ക്കുവാന്.. .
കാണുന്നു നിന്നെ എന്നുൾക്കടക്കണ്ണിനാല്
ഏകാന്തമായോരു സാന്ത്വന സാന്ദ്രമായ്;
സാമസങ്കീര്ത്തനം നിന് നാദധാരയായ്
തെന്നലിലെന്നെ തലോടുന്നു; നിന്നെ ഞാനാ-
നാദബ്രഹ്മത്തിന് 'ഓം'ങ്കാര നാമമായ്,
ഏതോ മനോഹര സംഗീതമാത്മാവില്
കോരിനിറക്കുന്ന സ്വര്ണച്ചഷകമായ്..........
ആ ചക്രവാളത്തിനപ്പുറം നിന്നു കൊണ്ടോ-
രായിരം സ്മൃതി എന്നിലുണര്ത്തി നീ.
ശാന്തമാ വിണ്ണിലേക്കെന്നെ നീ ഇപ്പൊഴും
മാടി വിളിക്കുന്നു മല്സഖീ ഏകയായ്.
കൊഴിയാന് മടിക്കുന്നൊരശ്രു തൻ ബിന്ദുവായ്
നിന്നെ ഞാന് കണ്ടതിന്നെന്റെ ഓര്മ്മയില്
സൗവര്ണ്ണദീപ ശിഖയായി മാറിയോ,
എന്നുമൊരോമന പൊന് കിനാവായി നീ.
പിന്നെ മധുമാരി ചൊരിയുമോരോമല് തിടമ്പായി
നറു നീലാകാശത്തിന് നെറ്റിയില്, പ്രഭാതത്തില്
നിന് കവിള് പൂവിന്റെ ശോണിമ വിടരുമ്പോള്
എന്നുള്ളീലെങ്ങും നിറയുന്നു ശൂന്യമാ-
മേകാന്തത തന് വിരസമാം നൊമ്പരം.......
