സപ്തവര്ണ്ണ തേരിലേറി വന്നു നീ
അന്നെന്റെ സങ്കല്പ സുന്ദര തീരഭൂവില്.
ഒരു നീലാകാശത്തിന് ചെരുവിലന്നു നാം നിന്നു
ഒരു മൌന സംഗീതത്തിന് മന്ദ്രനിസ്വനം പോലെ.
ഉരിയാടാന് മടിക്കുന്ന മുഗ്ദമാം മനസ്സിന്റെ
വ്യ ഥകള് തളച്ചിട്ട മൌന നൊമ്പരങ്ങളുമായ്
വിതുമ്പുന്നൊരധരങ്ങള് സൌമ്യമായ് ഉരുവിടും
സ്വനങ്ങള്ക്കു കാതോര്ത്തു നിന്നു ഞാനെത്ര നേരം.
മൌനത്തിന്നിടനാഴിയില് പതിച്ചു, നീ അന്നെന്റെ
അരികില് നിന്നൂ സാലഭജ്ഞിക പോലെ,പിന്നാ-
മധുര മന്ദസ്മിതം പോലും, മാഞ്ഞൂ നിന്നധരത്തിന്
കൊഴിയാന് മടിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന് കനിയെല്ലാം.
ഒരു രഥം കാത്തു നിന്നതിലെത്തി ക്കയറുവാന്
തൊട്ടുതൊട്ടിരുന്നു കൊണ്ടായിരം സ്വപ്നങ്ങളെ
നിത്യവും താലോലിക്കാന്, സ്വര്ഗ സംഗീതം കേള്ക്കാന്
രാഗത്തിന് കനികളെ ചേര്ക്കുവാന് കൊതിച്ചൂ നാം..
പാഴ്ക്കിനാവായ് തീര്ന്നോരീ വ്യ ര്ഥ സങ്കല്പങ്ങള്
താലോലിച്ചെത്ര നാള് നാം ഇനിയും കഴിയേണം?
നുകരാന് കൊതിച്ചൊരാ മാകന്ദപ്പൂങ്കനികള്
കൊഴിഞ്ഞു പോകാതെ നാം എത്ര നാള് കാത്തീടേണം?
ഒരു മുഗ്ദ നിശ്വാസത്തിന് കാറ്റു വന്നതില് തട്ടി
“തകരല്ലെ”ന്നുള്ളൊരു മോഹമാം സങ്കല്പത്തില്.....
