മാമകാത്മാവിന്റെ ഉള്ളിലേ,രാഗാഗ്നിയെന്
ദേവാ, നീ അണയ്ക്കുവാന് വൈകുന്നതെന്തേ ഇന്നും?
കാലത്തിന് കരാംഗുലി മായ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളെന്
ഭാവനാ പൂരിതമാം മാനസം വരക്കുന്നു.
എത്രമേല് വാസന്ത രാത്രികള്, എകാന്ത ഞാന്,
എന് കരള് കൂമ്പിന്നുള്ളിലുറയും മാധുര്യമാം
മുഗ്ദ്ധാനുരാഗപ്രവാഹ സ്മൃതികളെ
കാതരയായ് ഞാന് കാത്തു, കാത്തിരുന്നീടണം?
പ്രാണനിലെനിക്കെന്നും പൊന്നോമല് ഹര്ഷങ്ങളെ,
സാന്ദ്രമായ്, സുഗന്ധമായ് തഴുകുന്നൊരനുരാഗ-
ക്കുളിരോലും, നിന് സ്വരം കേട്ടീടുവാന്, ദര്ശനം മോഹിക്കുന്ന
രാഗാര്ദ്ര ഹൃദയത്തെ നീ സ്വയം മറന്നുവോ?
ദേവാ, നിന്നനുരാഗം വിസ്മൃതിക്കുള്ളില് മാഞ്ഞോ?
ഓര്മ്മ തന്നോളങ്ങളില് നീന്തി ഞാന് കൈകാല് കുഴ-
ഞ്ഞൊരോരോ മാത്ര തോറും ഖിന്നയായ് മേവീടുന്നു.
നീ ഒരു ദുഃഖസ്മരണയായെന്നാത്മാവിന്
നോവിന്റെ ഉള്ളില് തുടിക്കുന്ന ഗദ്ഗദം,
മോഹമായ്, വിരഹ നൊമ്പരമായ്,താപമായ്,
മിഴികളില് അശ്രുവായ്,പാഴാകുന്നൊരീ ജന്മമായ്
തീര്ന്നെങ്കിലും, എന്നെ നീ മറക്കില്ലെന്നുള്ളോരു നിനവില് ഞാ-
നെന്നും കാത്തിരിപ്പൂ നിന് പാദ സ്വനത്തിന്റെ
സ്വരരാഗ സുധയെ ശ്രവിച്ചീടാന്.
കനിവോലും താവക മധുമന്ദഹാസത്തിന്
പ്രഭയില് ഞാനെന്നെ മറന്നൊരാ രാവുകള്
ഇനിയുമെനിക്കത്മാവില് ചിരകാലം സൂക്ഷിക്കാന്
അരികില് നീ വരുകില്ലേ, അകതാരില് നിറയില്ലേ?
Showing posts with label പ്രണയം...വിരഹം. Show all posts
Showing posts with label പ്രണയം...വിരഹം. Show all posts
Sunday, March 02, 2008
Monday, February 25, 2008
യാത്രാമൊഴി...
എന്നുമെന് സങ്കല്പ്പത്തിന് പൂത്തിരി കൊളുത്തിക്കൊണ്ടെന്
കരള് തുടിപ്പിന്റെ രോമാഞ്ചമായി നില്ക്കും
സുന്ദരീ, നിന്നോര്മ്മയില് ഖിന്നമായൊരു ഹൃത്തിന്
മുഗ്ദമാമീ നിശ്വാസം, നന്മകള് നേരുന്നെന്നും.
തളരുന്ന സിരകളില് തഴുകുന്ന മാധുര്യ സ്മൃതി
എന്റെ പ്രാണന്റെ തിരിനാളം അണയാതെ
കാത്തുകൊണ്ടരികിലെന് തുണയായി
മരുവുന്നു ഞാനതില് അറിയാതെ നിര്വൃതി നേടിടുന്നു.
എന്നുമെന് കിനാവുകള്, എന്നുമെന് വ്യാമോഹങ്ങള്,
എന്നുള്ളിന്നുള്ളിലെന്നുമൂറും സ്നേഹത്തിന് മഞ്ജരികള്,
നിറയും ദുഃഖത്തിന്റെ ചുടുനൊമ്പരപ്പൂക്കള്
അഴകേ, നിന് പാതയില് വിരിപ്പൂ പൊന് പൂക്കളായ്.
നീ ഇങ്ങു വന്നില്ലെങ്കില്, ഇനി നാം ഒരിക്കലും
കാണാതെ, ഈ ജന്മത്തിന് തിരശീല തന്നുള്ളി-
ലെങ്ങൊ പൊയ് മറഞ്ഞാലും
നമ്മള് തന്നപൂര്ണ്ണമാമനുരാഗമോര്ത്തീ നിന്റെ
മാനസം കരയല്ലേ, മല്സഖീ, വിട ചൊല് വൂ.
ഇനിയും എത്രയോ ജനിമൃതികള്, ഈ വിശ്വത്തിന്
ചൈതന്യം നിറവേറ്റും,പിന്നെയും ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങള്
പൂക്കും വേളയില് ഒരിക്കല് നാം, കണ്ടുമുട്ടീടും, അന്നെന്,
കരളേ, പിരിയില്ല; വീണ്ടും നാം ഒരുമിക്കും.
കരള് തുടിപ്പിന്റെ രോമാഞ്ചമായി നില്ക്കും
സുന്ദരീ, നിന്നോര്മ്മയില് ഖിന്നമായൊരു ഹൃത്തിന്
മുഗ്ദമാമീ നിശ്വാസം, നന്മകള് നേരുന്നെന്നും.
തളരുന്ന സിരകളില് തഴുകുന്ന മാധുര്യ സ്മൃതി
എന്റെ പ്രാണന്റെ തിരിനാളം അണയാതെ
കാത്തുകൊണ്ടരികിലെന് തുണയായി
മരുവുന്നു ഞാനതില് അറിയാതെ നിര്വൃതി നേടിടുന്നു.
എന്നുമെന് കിനാവുകള്, എന്നുമെന് വ്യാമോഹങ്ങള്,
എന്നുള്ളിന്നുള്ളിലെന്നുമൂറും സ്നേഹത്തിന് മഞ്ജരികള്,
നിറയും ദുഃഖത്തിന്റെ ചുടുനൊമ്പരപ്പൂക്കള്
അഴകേ, നിന് പാതയില് വിരിപ്പൂ പൊന് പൂക്കളായ്.
നീ ഇങ്ങു വന്നില്ലെങ്കില്, ഇനി നാം ഒരിക്കലും
കാണാതെ, ഈ ജന്മത്തിന് തിരശീല തന്നുള്ളി-
ലെങ്ങൊ പൊയ് മറഞ്ഞാലും
നമ്മള് തന്നപൂര്ണ്ണമാമനുരാഗമോര്ത്തീ നിന്റെ
മാനസം കരയല്ലേ, മല്സഖീ, വിട ചൊല് വൂ.
ഇനിയും എത്രയോ ജനിമൃതികള്, ഈ വിശ്വത്തിന്
ചൈതന്യം നിറവേറ്റും,പിന്നെയും ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങള്
പൂക്കും വേളയില് ഒരിക്കല് നാം, കണ്ടുമുട്ടീടും, അന്നെന്,
കരളേ, പിരിയില്ല; വീണ്ടും നാം ഒരുമിക്കും.
Subscribe to:
Posts (Atom)
