രാവില്...
ഇന്നലെ രാവില് നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കിയിട്ടു
ഉറങ്ങാന് പോയി..
നിന്റെ അഗാധ നിദ്രയില്....
ഇന്നു രാത്രിയില് നീ അസ്വസ്ഥമായി,
തിരിഞ്ഞും, മറിഞ്ഞും കിടക്കുന്നു.
ഞാന് നിന്നോടു പറഞ്ഞു:
*നീയും ഞാനും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം,
അതു അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതു വരെ, ഒരുമിച്ചു തന്നെ ആയിരിക്കും.”
അപ്പോള് നീ അവ്യക്തമായി അര്ദ്ധസുഷുപ്തിയില്
എന്തോ പുലമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നീ കുടിച്ചു ഉന്മത്തനായിരുന്നപ്പോള്
ആലോചിച്ചിരുന്ന ഏതോ കാര്യങ്ങള്!
ഹൃദയത്തിന്റെ സൌന്ദര്യം....
ഹൃദയത്തിന്റെ സൌന്ദര്യമാണു
എന്നും നിലനില്ക്കുന്ന ഭംഗി!
ജീവനില് ദാഹനീര് ചൊരിയുന്ന അതിന്റെ അധരങ്ങള്!
യഥാർത്ഥത്തില്, വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ ജലവും,
അതു മോന്തി കുടിക്കുന്ന വ്യക്തിയും
അങ്ങനെ മൂന്നും കൂടി ഒന്നായി തീരുന്നു.
നിന്റെ മാന്ത്രിക എലസ്സ്, നിന്റെ ഭാഗ്യ ചിഹ്നം
തരിപ്പണമാകുമ്പോള്
നിന്റെ യുക്തി ബോധം ഒന്നും തന്നെ
അതിന്റെ പൂര്ണ്ണതയേ വിശേഷിപ്പിക്കുവാന്
ഉതകുകയില്ല.
(ജലാലുദീന് റൂമി -ഇറാനിയന് കവിയുടെ കവിതകളുടെ സ്വതന്ത്ര തര്ജമ)
